Η Αθήνα προβάλλεται ως ιστορική και συμβολική πόλη, όπου το φυσικό τοπίο, τα μνημεία και οι ανθρώπινες εμπειρίες συνθέτουν μια διαχρονική ταυτότητα. Από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα, οι ταξιδιωτικές αφηγήσεις Ευρωπαίων περιηγητών συνέβαλαν στη διαμόρφωση της εικόνας της, μέσα από την αρχαιολογική καταγραφή και τη φιλελληνική σκέψη. Παράλληλα, η αρχαιοκαπηλία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Λόρδο Έλγιν και τα Γλυπτά του Παρθενώνα, φανερώνει τις αντιφάσεις της ευρωπαϊκής πρόσληψης του ελληνικού παρελθόντος.
Η Αθήνα προβάλλεται ως ιστορική και συμβολική πόλη, όπου το φυσικό τοπίο, τα μνημεία και οι ανθρώπινες εμπειρίες συνθέτουν μια διαχρονική ταυτότητα. Από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα, οι ταξιδιωτικές αφηγήσεις Ευρωπαίων περιηγητών συνέβαλαν στη διαμόρφωση της εικόνας της, μέσα από την αρχαιολογική καταγραφή και τη φιλελληνική σκέψη. Παράλληλα, η αρχαιοκαπηλία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Λόρδο Έλγιν και τα Γλυπτά του Παρθενώνα, φανερώνει τις αντιφάσεις της ευρωπαϊκής πρόσληψης του ελληνικού παρελθόντος.